ห้องมืด...แห่งความเหงา

การที่เราได้เดินไปในทามกลางผู้คนมากมายในยามค่ำคืน

มองไปทางไหนก็เจอแสงไฟ..มากมายรายรอมจนแสบตา

หันมองไปทางไหนก็ผู้หญิง ผู้ชายที่เดินสนกันผ่านกันไปมา....

ก็ไม่ได้ทำให้เราหายเหงา...หรือทำให้เรารูสึกดีขึ้น

เราก็ยังไม่รู้สึกว่ามีผู้คนมากมายที่อยู่เคียงข้างเรา....

แต่กับทำให้เรารู้สึกว่า....เมื่อไรหนอถึงจะมีคนที่พร้อมจะเดินข้านเรา

และพร้อมจะเดินไปจะพาเราให้ผ่านพ้นจากความเหงาที่อยู่ภายจิตใจเราสักที..

หากแม้ว่าเรายังยืนอยู่ที่เดิมแล้วปล่อยเวลาให้ผ่านไปจนเช้า

แสงอาทิตย์ค่อยๆ ส่องแสงลงมาก็ไม่ได้ทำให้เราได้รู้สึกดีขึ้น...

เราคงต้องทนรอสักวันหนึ่ง วันที่สดใส่จะกลับมาหาเราอีกครั้ง

วันว่างของคน ที่ไม่มีอะไรทำ

ชีวิตคนเรานั้นก็เหมือนเรือใบ ที่กำลังล่องลอบอยู่ในมหาสมุทร.....

ในเวลายามค่ำคืนให้ดวงดาวเป็นเข็มทิศเป็นผู้นำทาง.........

มุ่งหน้าเดินทางไปตามความฝัน......

ด้วนสายลมแห่งความหวัง.....

หากไม่สิ้นหวัง...ก็ยังสามารถที่จะต่อสู้กับมรสุมร้ายที่เข้ามาในชีวิตได้

ไม่มีกำลังใจไหนดีเท่าการย่อมรับว่า....

ไม่ใครจะช่วยเหลือเราได้ตลอดชีวิต.....

มีเพียงตัวของตัวเราเองเท่านั้นที่ต้องลุกขึ้น......

ลุกมาต่อสู้กับอุปสรรคที่เข้ามาในชีวิต.......